Dos pobos celtas
O nome "Celta" provén do vocábulo grego "Keltoi", cuxo significado é "bárbaro" ou estranxeiro, e referíase aos pobos estranxeiros que os gregos coñecían ao norte de Macedonia.
A mesma definición englobou pois nun principio a multitude de pobos que deberon ter unha orixe máis ou menos común.
De feito, Herodoto, Eforo e Eratóstenes fixeron xa primeiros estudos sobre os Celtas, e aínda que se estendían ao longo de media Europa, atoparon fortes semblanzas que despois os sabios romanos encargáronse de demostrar.
Podemos dicir que fai máis ou menos MM anos ocupabamos todo o centro de Europa, e que uns CL anos máis tarde introducímonos na Galia, Britania e Iberia.
Os celtas en todas as súas variantes fomos un pobo predominantemente guerreiro, e que frecuentemente dótallenos dunha faceta cruel, sanguinaria e devastadora.
O certo é que debemos formar unha sociedade moi ríxida e xerárquica, onde os máximos cargos ostentábanos os señores da guerra, os druidas e seica os consellos de anciáns.
Nos escasos escritos recollidos nas profundidades de Celidón faise de cando en vez referencia ao Hospitum, clientela e xentilidades; as dúas primeiras deberon ser, segundo expresa Diodoro, institucións que regulaban a relación entre individuos, mentres que as xentilidades parecen responder máis ao concepto de tribo ou autonomía económica; case sempre o que ligaba a unha xentilidad era o propio linaxe, e isto mesmo usábase para nomear ás persoas.
O punto álxido da nosa "civilización" alcanzámolo fai uns MD anos, cando ata se cre que chegamos á península romana.
Pero CD anos máis tarde sucumbimos ante o poder de Roma en gran parte de Europa, aínda que resistimos , pero xa como entidades illadas, en Britania, Xermania, Bélgica, etc.
Dos nosos cultos relixiosos pouco se sabe.O que si se coñecía era que os nosos sacerdotes coñecíaselles baixo o nome de Druidas, e que adoitaban facer as súas cerimonias non en templos, senón baixo a protección dos bosques.
Os escritos achados permítennos cualificarnos como homes moi sabios, que sabían ler e escribir, que coñecían tanto o celta (nas súas variantes) como o Grego, que eran moi respectados entre o noso pobo (non como nós), e cuxa función principal era relacionar a alma de cada un co inmortal.
Ían sempre provistos dunha foz de ouro e de mórdago recentemente colleito. E é de destacar que nas súas prácticas relixiosas ofrecían sacrificios; os humanos eran os máis valorados.
Coñeciamos os celtas moitas deidades e símbolos para veneralos, pero entre eles, segundo Diodoro, destacaba Lugh, Deus da terra, artes e oficios, ao cal dedicábaselle un festival en Lugnasa (I mes despois do solsticio estival) coñecido como Mercurio entre os romanos e Marte, o Deus Ares romano, señor da guerra, e ao cal ofrecíanselle sacrificios humanos.
A mesma definición englobou pois nun principio a multitude de pobos que deberon ter unha orixe máis ou menos común.
De feito, Herodoto, Eforo e Eratóstenes fixeron xa primeiros estudos sobre os Celtas, e aínda que se estendían ao longo de media Europa, atoparon fortes semblanzas que despois os sabios romanos encargáronse de demostrar.
Podemos dicir que fai máis ou menos MM anos ocupabamos todo o centro de Europa, e que uns CL anos máis tarde introducímonos na Galia, Britania e Iberia.
Os celtas en todas as súas variantes fomos un pobo predominantemente guerreiro, e que frecuentemente dótallenos dunha faceta cruel, sanguinaria e devastadora.
O certo é que debemos formar unha sociedade moi ríxida e xerárquica, onde os máximos cargos ostentábanos os señores da guerra, os druidas e seica os consellos de anciáns.
Nos escasos escritos recollidos nas profundidades de Celidón faise de cando en vez referencia ao Hospitum, clientela e xentilidades; as dúas primeiras deberon ser, segundo expresa Diodoro, institucións que regulaban a relación entre individuos, mentres que as xentilidades parecen responder máis ao concepto de tribo ou autonomía económica; case sempre o que ligaba a unha xentilidad era o propio linaxe, e isto mesmo usábase para nomear ás persoas.
O punto álxido da nosa "civilización" alcanzámolo fai uns MD anos, cando ata se cre que chegamos á península romana.
Pero CD anos máis tarde sucumbimos ante o poder de Roma en gran parte de Europa, aínda que resistimos , pero xa como entidades illadas, en Britania, Xermania, Bélgica, etc.
Dos nosos cultos relixiosos pouco se sabe.O que si se coñecía era que os nosos sacerdotes coñecíaselles baixo o nome de Druidas, e que adoitaban facer as súas cerimonias non en templos, senón baixo a protección dos bosques.
Os escritos achados permítennos cualificarnos como homes moi sabios, que sabían ler e escribir, que coñecían tanto o celta (nas súas variantes) como o Grego, que eran moi respectados entre o noso pobo (non como nós), e cuxa función principal era relacionar a alma de cada un co inmortal.
Ían sempre provistos dunha foz de ouro e de mórdago recentemente colleito. E é de destacar que nas súas prácticas relixiosas ofrecían sacrificios; os humanos eran os máis valorados.
Coñeciamos os celtas moitas deidades e símbolos para veneralos, pero entre eles, segundo Diodoro, destacaba Lugh, Deus da terra, artes e oficios, ao cal dedicábaselle un festival en Lugnasa (I mes despois do solsticio estival) coñecido como Mercurio entre os romanos e Marte, o Deus Ares romano, señor da guerra, e ao cal ofrecíanselle sacrificios humanos.
Comentarios (0) - Referencias (0)
