Historia dos Celtas (IV)
Os celtas poboamos Galicia no ano 700 a.C. *aproximadamente.
Isto significa que a poboamos bastante tarde, no apoxeo da súa cultura.
Os celtas galegos fomos conquistados polos romanos no 60 a.C.
A xente viviamos sobre todo da agricultura.
Atopáronse fortificacións dos celtas, o que mostra que eramos un pobo bastante desenvolvido.
Estas fortificacións en Galicia chámanse "castros".
A raza que viviamos en Galicia chamabámonos "Brigante".
En Austria, ao lago de Constancia, hai hoxe unha cidade que se chama Bregenz: parece abofé que ambos nomes teñen unha base común.
Pódese dicir que en Galicia, antes dos celtas, se houbo homes, non deixaron pegadas que nos permitan hoxe coñecer a súa existencia e foron expulsados para sempre polos celtas invasores.
Polo tanto, os celtas somos a base da Galicia actual.
Neste sentido, dise que o timbre escuro e o son semi-nasal no portugués e galego teñen a súa orixe na lingua celta.
Plinio, escritor romano, dixo dos galegos que fomos numerosos poboadores, valerosos, intelixentes e aptos para o progreso, cultivando os nosos coñecementos dos grandes pobos, sequera sexa nos seus comezos e na súa vida primitiva.
Aínda así, non se sabe moito sobre a vida diaria, a relixión ou a organización política dos celtas, pero nos costumes que hoxe aínda existen e nas lendas antigas temos como un eco para poder reconstruír a vida pública e privada.
Por exemplo, a muller ten unha posición mellor que na cultura romana pero, como en todos os pobos guerreiros, é ela a que fai o traballo en casa, e realiza as tarefas propias da artesanía e a agricultura.
Pero non é considerada inferior ao home, pode por exemplo elixir aos seus amantes e a virxinidade non xoga un papel tan importante como na cultura cristiá.
Cada ano, na primavera celebrábase unha festa onde os mozos atopábanse para unirse.
A muller que era nai, era mirada como unha deusa protectora.
Isto significa que a poboamos bastante tarde, no apoxeo da súa cultura.
Os celtas galegos fomos conquistados polos romanos no 60 a.C.
A xente viviamos sobre todo da agricultura.
Atopáronse fortificacións dos celtas, o que mostra que eramos un pobo bastante desenvolvido.
Estas fortificacións en Galicia chámanse "castros".
A raza que viviamos en Galicia chamabámonos "Brigante".
En Austria, ao lago de Constancia, hai hoxe unha cidade que se chama Bregenz: parece abofé que ambos nomes teñen unha base común.
Pódese dicir que en Galicia, antes dos celtas, se houbo homes, non deixaron pegadas que nos permitan hoxe coñecer a súa existencia e foron expulsados para sempre polos celtas invasores.
Polo tanto, os celtas somos a base da Galicia actual.
Neste sentido, dise que o timbre escuro e o son semi-nasal no portugués e galego teñen a súa orixe na lingua celta.
Plinio, escritor romano, dixo dos galegos que fomos numerosos poboadores, valerosos, intelixentes e aptos para o progreso, cultivando os nosos coñecementos dos grandes pobos, sequera sexa nos seus comezos e na súa vida primitiva.
Aínda así, non se sabe moito sobre a vida diaria, a relixión ou a organización política dos celtas, pero nos costumes que hoxe aínda existen e nas lendas antigas temos como un eco para poder reconstruír a vida pública e privada.
Por exemplo, a muller ten unha posición mellor que na cultura romana pero, como en todos os pobos guerreiros, é ela a que fai o traballo en casa, e realiza as tarefas propias da artesanía e a agricultura.
Pero non é considerada inferior ao home, pode por exemplo elixir aos seus amantes e a virxinidade non xoga un papel tan importante como na cultura cristiá.
Cada ano, na primavera celebrábase unha festa onde os mozos atopábanse para unirse.
A muller que era nai, era mirada como unha deusa protectora.
Comentarios (0) - Referencias (0)
